Nieuw artikel in ons Digitaal Archief
Als het maar enigszins mogelijk was brachten zij in de zomertijd een bezoek aan de familie van Anna. Dat was dan tegelijkertijd een welverdiende rust voor Jozef Rulof. Maar hij kon het tijdens zo’n verblijf niet laten om over zijn ‘werk’ te praten. Hij gaf tijdens deze ‘vakanties’ ook schilderdemonstraties. De ‘Neue Freie Press’ van 21 juli 1934 geeft van zo’n demonstratie een uitgebreid verslag waarvan je hieronder de vertaling aantreft.
“Wanneer het derde deel verschijnt, vertrekt Jeus met de Wienerin naar Wenen, hij krijgt vier weken rust. In Wenen echter wordt er geschilderd, de Press neemt hem op, een reis was het, om nooit te vergeten”
Het medium op vakantie
In deze dagen geeft Wenen onderdak aan een merkwaardige gast genaamd Jozef Rulof, het beroemde Hollandse medium. Hij is getrouwd met een Weense en benut zijn vakantie om de familie van zijn vrouw te bezoeken. Pas vijf jaar geleden kreeg Rulof voor het eerst te maken met een aantal vreemde verschijnselen, waaraan hij zijn roeping te danken heeft. De toen achtentwintigjarige chauffeur en garagemonteur kreeg hevige pijn in zijn rechterarm, waarvan hij dacht dat het reuma was. Daarom ging hij voor de kachel staan, maar de pijn werd alleen maar erger. Plotseling had hij het gevoel dat zijn arm naar achteren werd gebogen, zoals bij een Jiu-Jitsu greep en tegelijkertijd werd hij met zijn rug tegen een tafel gedrukt, waarop toevallig een potlood en papier lag. Zonder de tafel zelf te zien, grepen zijn handen het potlood en schreven iets op het papier. Meteen daarna verminderde de pijn en compleet bezweet en uitgeput, draaide hij zich om en zag wat hij geschreven had: ‘wees niet bang, wij helpen je!’.
De chauffeur schildert
Deze ervaring maakte een grote indruk op Rulof, die eigenlijk nooit van bovennatuurlijke verschijnselen gehoord had, vooral omdat hij vanaf dit moment stemmen begon te horen die hem opdrachten gaven of informatie verstrekten. Heel vaak en snel raakte hij nu in trance; zijn hartslag nam dan toe, hij begon hevig te zweten en verloor langzaam gewicht, dat na de ‘sessie’ spoedig weer terugkeerde. In een dergelijke toestand begon Rulof, die eigenlijk nooit gevoel voor kunst had gehad, te tekenen en te schilderen. Eerst waren het ornamenten, later schilderijen. Hij schilderde en schildert nog steeds hele series van schilderijen die een zee afbeelden; schilderijen die niet alleen in zeer korte tijd totstandkomen, maar die ook een zeer specifiek en bijzonder landschap afbeelden, dat volgens Rulof Schotland is. Hijzelf kent de omgeving niet, maar geesten zouden hem verteld hebben dat Rulof het werk zou moeten voortzetten van een schilder genaamd Erich Wolf uit Münchenmale, die na de oorlog gestorven is en die lange tijd in Schotland geleefd en gewerkt zou hebben. Op de schilderijen staat de wat vervaagde stempel van de mystieke schilderkunst en, als men ze vaker gezien heeft, vertonen ze veel minder kenmerken van een liefhebber en tonen ze werkelijk de Schotse kusten. Rulof schildert ook voor een oude Hollander; deze schilderijen hebben een heel ander karakter. Prachtig zijn de grote schilderijen die bloemen afbeelden en die hij zo uit de losse hand schildert.
Ontbijt met onderbreking
Geen aangenaam bezoek, iemand die tijdens het ontbijt van kleur verandert; zich volledig uitstrekt, zwaar ademt en rood aanloopt. Dan gooit hij zich op de grond, grijpt een vel papier of linnen, een penseel, de ontelbare verschillende verftubes en begint te schilderen: met de snelheid van een muzikale clown kiest hij de meest verschillende kleuren en brengt ze stuk voor stuk op, geheel door elkaar. Echter, uit deze chaos ontstaat in enkele minuten een interessante compositie van kleuren en vormen. Als Rulof klaar is wordt hij wakker en voelt hij zich aangenaam ‘verfrist’. Zijn belangrijkste bezigheid is het genezen van mensen, waarvoor hij zijn baan als chauffeur opgegeven heeft. Deze volwassen, goed uitziende man ‘ziet’, zoals hij vertelt, van elke ziekte wat het is en waar het zit, zoals een helderziende dat kan. Hij voelt en ziet het precies. Daarom weet hij ook of de ziekte te genezen is of niet. In de meeste gevallen doet hij de behandeling zelf door middel van een oud bewaarde methode: de handoplegging. Men zegt dat zijn resultaten buitengewoon zijn. Het verzoek om zijn kwaliteiten ook in Wenen te laten zien wil Rulof nu niet inwilligen, omdat hij zich hier alleen wil ontspannen en de strandbaden en wijnlokalen wil bezoeken. Thuis wordt er pas weer gewerkt. Maar als hij in de winter weer in Wenen zou zijn, is hij graag bereid zijn genezende krachten en kwaliteiten in een grotere kring te demonstreren.
‘Het toekomstig leven’
Ook in het ‘Het Toekomstig Leven’ van augustus 1934 wordt verwezen naar het Oostenrijks artikel over het ‘bijzondere medium’.